Chia-citroenballetjes / Naked

Chia-citroenballetjes / Naked

—door Debby

Elke keer ik een boek uit heb ga ik daar iets bij koken. Ik kondig dat nu aan alsof het een reeks is maar misschien ben ik het na twee keer al vergeten. We zien wel. Of doe ik zoals nu: valsspelen. Want ik was al van plan om deze chia-citroenballetjes te posten en toen las ik Ashes uit Naked, een kortverhalenbundel van David Sedaris.

Ik had hier een heel epistel geschreven over het verhaal maar het begon een beetje een boekbespreking te worden. Ik kon dat niet in de lagere school. Ik kan het nu nog niet. Mijn ma schreef mijn boekbesprekingen voor mij omdat ik niet begreep hoe zoiets werkte. Ik weet nog dat ze er een avond niet was toen ik er een moest schrijven en ik er dan maar zelf aan begon. Ik vatte het hele verhaal samen, dialogen en al. ‘Bart zei dat hij boos was. Toen ging hij naar huis. Zijn ma vroeg waarom hij boos was. Bart zei dat het niet leuk was op school. Op het einde vond hij het wel leuk op school.’ Zoiets. De volgende morgen vond ik een briefje op tafel met de boekbespreking die mijn ma nog na haar werk had geschreven. ‘Schrijf dit over!’

Dat dus, maar met Ashes. Het verhaal gaat over zijn moeder en hoe zij en de familie omgingen met haar kankerdiagnose. Op haar long zat een tumor (hier komt het) ter grootte van een citroen.

“Not a tiny fist or an egg, but a lemon. I think they describe it in terms of fruit so as not to scare you, but come on, who wants a lemon in their lung? They’re hoping to catch it before it becomes a peach or a grapefruit, but who knows? I sure as hell don’t.”

En ik kan dat hier beginnen samenvatten maar daar heeft niemand iets aan. Lees het boek. Het is goed.

Ik kan alleen vertellen waarom het mij raakte: ondanks dat het zijn persoonlijke ervaring was, herkende ik me overal in.

Het plots niet meer weten hoe je moet omgaan met iemand omdat hij ziek is. Beseffen dat je alle tijd met die persoon hebt verkwanseld aan gezaag en zinloze gesprekken en dat dan plots willen inhalen. Het goed willen doen. Daar volledig door verkrampen en helemaal niets meer zeggen.

Niet weten hoe je over de ziekte moet praten en daardoor maar doordrammen over de logistiek: “Hoe vaak moet je dan naar de behandeling?” Want ‘chemo’ uitspreken is te eng. Of andersom: alleen nog maar over de ziekte praten. Alsof die persoon uit niets anders meer bestaat. Niets anders meer doet of denkt.

Het jezelf kwalijk nemen omdat je iemand tijdens zijn laatste dagen vraagt: “Kijk je hier tv? En wie kiest dan de zender?”

Pijnlijk om te beseffen dat je zelfs op zo’n belangrijk moment over je eigen voeten blijft struikelen.

“A time machine, that would solve everything. I could almost see its panel of blinking lights, the control board marked with etched renderings of lumbering dinosaurs and ending with Lisa’s wedding. We could turn it back and view our mother as a young girl, befriend her then, before her father’s drinking turned her wary and suspicious. […] The dial was ours, and she would be at our mercy, just as she had always been, only this time we would pay attention and keep her safe.”

Alles willen doen om iemand te redden. Er dan maar een lasagne voor bakken.

chiacitroendadelballetjes

Chia-citroenballetjes

Tijd: 5 minuten
Voor: 6 stuks

  • 20 gr havermout
  • 85 gr dadels
  • 1 el kokosolie
  • 1 tl chia- of maanzaad
  • 1 el citroensap (vers)
  • 1/2 tl citroenzeste
  • 1/8 cup geraspte kokos

Mix alles behalve de kokos in de blender.
Rol in balletjes van ongeveer 3 cm doorsnede. Ze plakken beter als je ze in je handen aanduwt voor je begint te rollen.
Rol daarna in de geraspte kokos.
Zet ze een half uur in de koelkast.

Nota’s
Bewaar de energieballetjes in de koelkast anders smelt de kokosolie en gaan ze plakken. Als je ze wil meenemen verpak je ze best in bakpapier.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren


Related Posts

Zelf koekkruiden mengen

Zelf koekkruiden mengen

Koekkruiden (of speculooskruiden) kan je zo in de winkel kopen, maar de kans is groot dat je de ingrediënten gewoon in de kast hebt staan.

Cashewspeculoospasta

Cashewspeculoospasta

De bumper van m’n ouders’ Lancia Delta hing los en de verf was van de zijkant. Ik was vergeten dat je eerst achteruit moet voor je uit een parkeerplek draait. […]



Schrijf een reactie