Cashewspeculoospasta

Cashewspeculoospasta

— door Jeroen

De bumper van mijn ouders’ Lancia Delta hing los en de verf was van de zijkant. Ik was vergeten dat je eerst achteruit moet voor je uit een parkeerplek draait. “Ik denk dat ik maar een eigen auto koop”, zei ik thuis van achter mijn computer.

Ik vond eerder deze week geprinte schermafdrukken terug van Mini’s online car configurator. Een blauwe Mini met witte strepen. Een grijze met zwarte strepen en zwarte velgen. Een Lancia Ypsilon met een wit dak. Een Ypsilon met een gekleurd dak. Tien keer dezelfde Alfa Romeo MiTo met verschillende velgen—in ijzer en aluminium. Vloermatten met logo. Vloermatten zonder logo. Zwarte zetels met zwart stiksel. Zwarte zetels met wit stiksel.

Er stonden handgeschreven pro- en contra-tabellen bij. “Witte naden: mooi, makkelijk vuil?”

Ik moest aan een vriend denken die meeging naar de testrit met een Alfa Romeo MiTo. Hij vertelde me na de rit dat hij als passagier nog nooit zo op het verkeer had moeten letten en dat het de laatste keer was dat hij mee had gereden. Ik was meer bezig geweest met de materialen, hoe de knoppen aanvoelden en of de MiTo wel juist en soepel schakelde. Met hoe hij de bocht in ging en of ik met zweethanden ook nog een goeie grip op het stuur had.

In de weken na de bestelling van die MiTo belde ik acht keer naar de garage om te vragen of ze zeker waren dat die ringen rond de achterlichten in chroom waren en niet in kunststof; of ze zeker het juiste optiepakket met de juiste velgen hadden opgeschreven; of het Alfa Romeo-logo mee op de zetels stond of niet, in welke kleur en of de fabriek ze erop drukte of borduurde.

Ik had die MiTo twee dagen toen ik op de brug in Stabroek een boordsteen raakte. Uitgeweken voor een konijn. Een paar dagen later schraapte ik in De Beek in Kalmthout een stuk van de bumper. Ik ging met de situatie om door elke dag naar het wiel te gaan kijken. In mijn hoofd werd de kras elke keer groter. Als mijn ouders toen naar buiten hadden gekeken hadden ze een auto met zo goed als onzichtbare schade gezien en ik die daar jammerend naast zat.

Ik was vergeten hoe vermoeiend die autoperiode was geweest toen we een paar weken terug notenpasta wilden kopen in de Albert Heijn. Debby keek er naar de prijs van de amandelboter en vroeg of we dat niet beter zelf maakten, met het aantal potten dat wij per week meenamen.

“Ja,” zei ik, “kunnen we doen” en ik ging richting kassa.

’s Avonds keek zij Game of Thrones terwijl ik tabellen printte met hoe hard verschillende blenders konden.


 Cashewspeculoospasta

Deze speculoospasta is volledig suikervrij, geschikt voor diabetici en toch zoet door de koekkruiden en het vanillearoma.

  • 400 g ongebrande, ongezouten cashews1
  • 1 tot 2 tl kokosolie (Optioneel)
  • ½ tl koekkruiden
  • 1 tl vanillearoma
  • ½ tl zout
  1. Rooster de cashews en draai er een pasta van. Doe er de kokosolie bij als het mengsel te dik blijft.
  2. Meng het zout, de koekkruiden en de vanille2 mee in de blender.
  3. Lepel de pasta in een bokaal en werk af met extra koekkruiden en, als je ’t hebt, wat grof zout. Bewaar je bokaal in de koelkast.

  1. Hou een eetlepel of twee gemalen cashews opzij als je een pasta met stukjes wil. 
  2. Meng vloeistoffen op waterbasis—aroma’s, plantaardige melk, koffie—pas op het einde door de pasta, anders schift die. 

Related Posts

Zelf koekkruiden mengen

Zelf koekkruiden mengen

Koekkruiden (of speculooskruiden) kan je zo in de winkel kopen, maar de kans is groot dat je de ingrediënten gewoon in de kast hebt staan.

Seitangebraad

Seitangebraad

Seitan die je zelf maakt is lekkerder, goedkoper en minder blubberig dan die uit de winkel. Lekker als broodbeleg, in een lasagne of als aperitiefhapje.



5 thoughts on “Cashewspeculoospasta”

Schrijf een reactie


%d bloggers like this: